در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و شصت و یکمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سردار شهید غلامعلی رشید، فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیا که در اثر حمله موشکی رژیم صهیونی در جنگ تحمیلی دوم به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و شصت و یک

سرمقاله

در چنین بستری، نمی‌توان از آیین و سنن و ذکر نام و سیره ائمه هدی علیهم‌السلام سخن گفت و از این ویژگی‌ها غافل شد. بیداری و حرکت و در ادامه ضدیت با طواغیت زمان، حتماً از خروجی‌ها و ویژگی‌های این آیین‌ها و سنن است. این آیین‌ها صرفاً یک سنن موزه‌شده مانده در گذشته نیستند که به صرف ارزش تاریخی‌شان مورد توجه قرار گیرند. این آیین‌ها زنده‌کننده انسان‌هایند و مایه تذکر و یادآوری انسان‌ها که توحید چه بوده و چه باید باشد. از این جهت، آن دسته از سننی که مایه حیات و بیداری و تذکر انسان‌ها می‌شوند، طبعاً بدون خروجی نخواهند بود. بدون حس برائت و خط فاصل کشیدن با طواغیت و مظاهر استکبار و کفر نخواهد بود. بدون حس بغض نسبت به ائمه ظلم و کفر نخواهد بود.

در همین بستر است که سخن «محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است» معنا پیدا می‌کند. محرم و صفر و به طور کلی آیین‌های حسینی، مظاهر تمام‌عیار بغض و سرپیچی و مبارزه با طاغوت است. این آیین‌ها مایه حیات فردی و اجتماعی انسان‌ها و تذکر فطرت آزاده انسان‌هاست. در این بستر است که حریت جامعه ایرانی در این ایام به منصه ظهور می‌رسد و وجود و حیاتش را به تمام و عیان به رخ می‌کشد. در سایر ایام سال، اگر این فرهنگ و نظام معنایی در زیر پوست جامعه جریان داشته باشد، در محرم و صفر اما به شدت و غلظت و حدتی بیشتر به جوش و خروش می‌آید و میزان‌الحراره جامعه آزاده ایرانی می‌شود.

حال مگر می‌توان در این بستر به ذکر و یاد امام شهید کربلا علیه السلام پرداخت و از سیره و مسیر و جهاد او سخن گفت و از وضعیت امروز ایران سرافراز و مبارزه و جهادش با سرسلسله کفرِ زمان غافل شد؟ اینجاست که خروجی این سنن و مجالس حیات‌بخش و زنده‌کننده، خود عامل جوش و خروش می‌شود و همچون رعد بر سد متجاوز می‌خروشد و می‌توفد و دیگران را به خروش می‌آورد. مظهر تامی از مقاومت و ایستادگی و مبارزه می‌شود؛ همان چیزی که رهبر شهید از آن به هسته‌های مقاومت تعبیر کرده بود. اینجا هیئت و مجلس عزای حسین علیه السلام، خود یک هسته و کانون مقاومت است؛ کانونی که دشمن‌شناسی و حماسه و ایستادن بر سر اصول را مدام متذکر می‌شود. این وضعیت دیگر یک مراسم منجمدِ مانده در گذشته نیست، بلکه عین حیات و زنده بودن است. فرا رسیدن محرم و اقامه عزای سیدالشهدا علیه السلام یک نقطه جهش است که مقاومت و ایستادگی ایران مجدداً از آن فوران خواهد کرد و دست آن‌ها را در برابر هر متجاوز متعدی دیگری هم پُر خواهد کرد.