در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در روزهای جنگ تحمیلی سوم سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
سیصد و چهارمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، سرلشکر شهید ابوالقاسم بابائیان، بازرس ویژه رئیس ستاد کل نیروهای مسلح که به همراه اعضای خانواده‌اش در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره سیصد و چهار

قرآن روایت می‌کند که غیبت چهل‌روزه حضرت موسی علیه‌السلام در میقات، به فتنه سامری انجامید؛ اگر در تاریخ انبیاء، غیبت کوتاه می‌تواند به انحرافی اساسی بینجامد، در ایرانِ امروز همان خلأ به احساس مسئولیت ملّی و تولید انسجام انجامید. این تفاوت، صرفاً یک اتفاق عاطفی نبود و رشد و بصیرت ملّت ایران را نشان می‌داد. مردم ایران ثابت کردند که به برکت هنر پرورش ملّتِ رهبر شهید، دیگر یک پیرو صرف نیستند و آحاد ملّت، آتش به اختیار، وظایف خود را می‌دانند و مسئولانه به آن عمل می‌کنند. این همان تحول شگرفی است که باعث شده افق تمدنی ایران دیگر فقط یک مفهوم بعید نباشد و برای توده‌های مردم، تصویری متکی به واقعیات حال و آینده باشد.

بیش از پنجاه شب است که فرزندان غیور خمینی کبیر و خامنه‌ای عزیزِ شهید، با اهتمام و شجاعتی مثال‌زدنی در میدان‌ها و خیابان‌ها و سنگرهای رزم حاضر هستند؛ علی‌رغم لطمات و خسارت‌های هجوم وحشیانه دشمن که نقاب‌های فریبنده و دروغین را از رخ برگرفته و چهره کریه و شیطانی قتل و ظلم، تجاوز و دروغ، تفرعن و کودک‌کشی، و استبداد و فساد را به نمایش گذاشته، مردم ایران جنگ تحمیلی سوم را به صحنه حماسه دفاع مقدس سوم تبدیل کرده‌اند.

تجلّی این عظمت را باید در لرزش صدای حکیم نامدار دوران، حضرت آیت‌الله جوادی آملی، جست‌وجو کرد؛ آن‌جا که با بغضی سنگین، براساس آیه «...مِلَّةَ أَبِیکُمْ إِبْرَاهِیمَ  هُوَ سَمَّاکُمُ الْمُسْلِمِینَ مِن قَبْلُ...» (بخشی از آیه ۷۸ سوره حج)، ملّت ایران را «آقازاده‌های ابراهیمی» خطاب کرده و می‌فرمایند: «اگر شما دین ابراهیم را پذیرفتید، مثل فرزند او شدید». ایشان خضوع عالمان در برابر این مردم را نه یک تعارف، بلکه واکنشی به بزرگی روحی ملّتی می‌دانند که پا جای پای ابراهیم خلیل علیه‌السلام گذارده و پرچم «لا اله الا الله» را در برابر فرعونیان زمان برافراشته است. از «دریادارها» و «فضادارها» تا «بازاردارها» و «خیابان‌دارها»، همگی در سایه قرآن و عترت، سد دفاعی مستحکمی ساخته‌اند که دشمن را به حیرت و استیصال واداشته است و بت‌های بزرگ عالم را در پیش چشم جهانیان شکسته است.

ملّت آگاه ایران با تأسی به میراث عاشورا، از دل داغِ فقدانِ پدر امت، حماسه ساخت و «رثاء» را به «رجز» تبدیل کرد. این همان «دفاع مقدس سوم» است که در آن هر خیابان و مسجد و میدان به یک نقطه بازدارندگی تبدیل شده و دکترین‌های نظامی کلاسیک غرب را دفن کرده است.

امروز، اگر ایران مقتدر در آستانه فصل نوینی از قدرت‌گیری ایستاده، مدیون این رشد معجزه‌وار اجتماعی است؛ ملّتی که به این بلوغ تمدنی رسیده است. اشتباه راهبردی دشمن در اسفند ۱۴۰۴، معادله نظم و قدرت را در دنیا به ضرر خود و به نفع ایران تغییر می‌دهد. این شکوه، واقعیتِ جاری در رگ‌های تمدنی است که با رهبری حکیم انقلاب، در ۳۷ سال، از «نهال زخمی» به «شجره طیبه‌ای» مستحکم بدل گشته است.