در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و شصت و هشتمین شماره «صدای ایران»، تقدیم می‌شود به روح مطهر، شهید امیر بهادر مایوان، ناخدا دوم نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران که در حمله موشکی آمریکایی-صهیونی در اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و شصت و هشت

مردم... مردم... و باز هم مردم. مفهوم و واقعیت قدرت در جمهوری اسلامی ایران متکی به همین واژه چهارحرفی است.

واقعیتی که اگر در دیگر ممالک دنیا ادعایش را دارند، در ایران اما به واقعیت جاری در تاروپود جامعه موحد ایرانی تبدیل شده است. واقعیتی که در شرایط عادی از فرط عادی شدن دیده نمی‌شود اما در بزنگاه‌ها و شرایط سخت همچون گوهری تابناک از زیر روزمرگی‌ها بیرون می‌آید و قدرت و قوت و ارزش خود را به رخ می‌کشد. کافی است تصور کنیم جامعه ایرانی در این شرایط چنین واکنشی از خود نشان نمی‌داد تا مشخص شود چقدر بودنِ این واقعیت با نبودنِ آن، وضعیت را متفاوت می‌کند.

زنان ایرانی در خلق این حماسه بزرگ سهمی دوچندان دارند. از همین بانوی تهرانی که در سطور فوق به آن اشاره شد گرفته تا آن بانوی شریف سمیرمی که دست به جهاد دیگری زده و به‌مانند صدها هزار زن دیگر در این سرزمین به کار پشتیبانی و رتق‌وفتق از رزمندگان و تهیه خوردوخوراک آنها برآمده. هسته‌های پشتیبانی که با محوریت زنان در گوشه‌وکنار کشور تشکیل شده و به حمایت از هسته‌های امنیتی و نظامی رسمی کشور مشغولند. هسته‌هایی خودجوش که از تأمین سرمایه اقتصادی گرفته تا امور یدی را بدون هیچ مدیریتی با دقت و نظمِ ساعت انجام می‌دهند بدون اینکه سایه مدیر یا رئیسی بالای سرشان باشد.

گویی این جامعه با همه تنوع‌ها و تفاوت‌ها اما اوج قدرت و ایمان و سازگاری و هماهنگی خود را در بزنگاه‌‌ها نشان می‌دهد و به رخ می‌کشد. آنقدر هم این به رخ کشیدن عیان و غلیظ هست که کسی را توان انکار آن نباشد.

هزاران هزار تجمع‌ متعدد ایرانیان در گوشه‌وکنار کشور و حمایت از مقاومت ملّی در برابر متجاوزین امریکایی و اسرائیلی، حالا آنقدر بزرگ و جهانی شده که رئیس‌جمهور متجاوز ایالات متحده هم آنها را دیده باشد.

او هرچند به عادت کودکان، زبان به نفی واقعیتی گشود که مورد علاقه‌اش نیست و آن را هوش مصنوعی نامید اما کیست که نداند این واقعیت اگر اینقدر که او مدعی آن است سطحی و ساختگی و مصنوعی بود نباید این همه تکثیر و دست‌به‌دست می‌شد تا جایی که چون اویی در ۱۲ هزار کیلومتر آن سوی ایران در دل کاخ سفید هم آن را ببیند.

حالا و در این بستر است عبارات رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام اخیرشان هم معنادارتر می‌شود: «اثر واضح این مطلب در این چند روزی که کشور بدون رهبر و بدون فرمانده کلّ قوا بود، دیده شد. بصیرت و هوشمندی ملّت بزرگ ایران در واقعه‌ی اخیر و پایمردی و شجاعت و حضورش، دوست را به تحسین و دشمن را به حیرت واداشت. این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید.» ۱۴۰۴/۱۲/۲۱