سمت دیگر ماجرا گسترش دامنه مداخله خارجی برای شکستن حصار ایرانیان بود. گسترش دامنه مداخله نیاز به مشروعیت در سطح جهانی داشت. اقدام نظامی علیه یک کشور و دولت و ملت نیازمند استدلالی است که در ساحت تبلیغاتی و رسانه‌ای بهانه حداقلی را برای اقدام فراهم آورد تا یک همراهی ولو حداقلی خارجی و بین‌المللی را ایجاد کند. جنگ ۱۲روزه نشان داد که با فشارهای نظامی در آن مختصات، ایران کوتاه آمدنی نیست. پس باید فشار را افزایش داد و افزایش فشار نیاز به یک همراهی حداقلی دارد تا بتواند حصار ایران را بشکند. شکستن مقاومت ایران از مسیر عملیاتی شدن همزمان این دو طرح می‌گذشت. دو جبهه داخلی و خارجی علیه مقاومت ملّی همزمان باید فعال می‌شد. 

در چنین میزانسنی است که پروژه کشته‌سازی در فتنه و کودتای اخیر معنادار می‌شود. کشته‌سازی از یک سو در جبهه داخلی باعث گسل و افتراق میان مردم و حاکمیت می‌شد. از دید برنامه‌ریزان ضدامنیتی موساد و سیا، این طرح باعث بدبینی، کینه و نفرت جامعه ایرانی به دولت و حاکمیت شده و در پشت جبهه یک شکاف و یک منطقه درگیری جدید برای جمهوری اسلامی باز می‌کرد. مدیریت تنش در این منطقه دیگر به سادگی مدیریت تنش با دشمن خارجی نیست چرا که در این سو مردم ایران قرار می‌گرفتند. پیشران این جبهه داخلی هم هسته‌های تروریستی ضدامنیتی بودند که قرار بود با تحریک بخشی از بدنه اجتماعی معترضان و اغفال‌شده‌ها آنها را دستاویز طرح‌هایی مانند حمله به مراکز نظامی و انتظامی قرار دهند تا در ادامه بتوانند از تبعات و امواج بعدی این اقدام، بهره‌برداری لازم را بکنند. 

از نگاه آنها این اتفاق علاوه بر آنکه شکاف جبهه داخلی را عمیق‌تر کرده و انسجام ملّی ایرانیان را متزلزل می‌کرد. همزمان یک خوراک تبلیغاتی مناسب برای دستگاه پروپاگاندا را فراهم می‌کرد. یک جریان تبلیغاتی و رسانه‌ای قدرتمند که قرار بود با اعداد و ارقامی نجومی مدعی کشتارهای ده‌ها هزار نفری شود. در ادامه هم در ساحت افکار عمومی دنیا، برخورد سخت با جمهوری اسلامی را موجه جلوه دهد. اینجاست که موج تبلیغاتی سنگین ضدایرانی رسانه‌های معاند فارسی‌زبان و غیرفارسی‌زبان که پیمانکار این بخش از پروژه بودند واجد معنا می‌شود. موج عددسازی‌ها تا جایی پیش رفت که از جنگ‌های کلاسیک هم عبور کرد و مایه ریشخند و تمسخر را فراهم آورد. اتفاقی که با انتشار رسمی آمار از سوی جمهوری اسلامی عملاً از حیز انتفاع خارج شد.

نقطه اتکای تمام این طرح، پروژه کشته‌سازی بود. کشته‌سازی قرار بود هم اسم رمز جنگ داخلی شود و کاتالیزور تند و ملتهب شدن فضا شود و هم از سوی دیگر مشروعیت اقدام سخت از جبهه خارجی را فراهم آورد. جنینی که البته مرده به دنیا آمد. آن بخش از عقبه اجتماعی مردمی که معترض واقعی به شرایط اقتصادی بودند با بروز اولین نشانه‌های این طرح در ۱۸دی از معرکه خارج شدند تا مهره بازی ضدایرانی دشمن نشوند. از سوی دیگر مهار همه‌جانبه کودتا از سوی دستگاه‌های متولی، جنین ضدامنیتی ماجرا را مُرده به دنیا آورد. یکی از دلایل جهش یک‌باره سیاست رسانه‌ای ماشین تبلیغاتی دشمن و در نوردیدن اعداد و ارقام نجومی و رسیدن به ایستگاه موجه جلوه دادن مداخله نظامی آن‌هم بدون مقدمه‌چینی پیشینی این مسأله بود که از یک سو عقبه اجتماعی از معرکه بیرون آمد و با جریان خشن تروریستی کف خیابان همراهی نکرد. 

از سوی دیگر هم دستگاه‌های متولی امنیتی بعد از عدم همراهی مردمی با این جریان تروریستی توانستند کل ماجرا را مهار کنند. در ادامه موج میلیونی همراهی با جمهوری اسلامی آبی بود بر خاکستر فتنه که کل ماجرا را شست و با خود برد. دشمن قرار بود با کشته‌سازی همزمان به دو هدف نائل شود. یک فتنه زمستانی دیگر گذشت و روسیاهی‌اش به چهره کسانی ماند که خائنانه یا غافلانه بخشی از طرح دشمن بودند.