در میانه‌ی جنگ آنگاه که اخبار و روایت‌های گوناگون اوج می‌گیرند و خیز بر می‌دارند و حتی برخی متخصص رسانه‌ای را در خود غرق می‌کنند - اخبار و روایت‌هایی که بعضاً حتی صحت و سقم‌شان هم مشخص نیست - سخن گفتن و روایت کردن از واقعیات، آن‌گونه که هستند نه آن‌گونه که دشمن آن را بازنمایی می‌کند، اهمیت و ضرورتی مضاعف پیدا می‌کند. البته نه به شکل آنچه که در هجوم اخبار و اطلاعاتی می‌بینیم و امکان رمزگشایی‌ آن‌ها برای مخاطب مشخص نیست بلکه به شکلی که اولویت‌ها را به شیوه‌ای منطقی برای مخاطب مشخص کند، ارتباط منطقی میان پدیده‌ها را تشریح کرده و توجه مخاطب به سمت و سویی رهنمون شود که در حالت عادی چندان مد نظر قرار نمی‌گیرند.

«صدای ایران»، روزنامه اینترنتی رسانه‌ی KHAMENEI.IR که از روزهای آغازین جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونی علیه ایران با مأموریتی که ذکر شد آغاز به کار کرد، حال و در زمان توقف آتش سعی دارد تا به‌صورت روزانه همراه ملّت ایران باشد. محورهای مهم و مرتبط را از لابه‌لای سیل اخبار و اطلاعات درست و نادرست بیرون کشیده، سره را از ناسره جدا کرده و وضعیت راهبردی جمهوری اسلامی ایران را آن‌گونه که هست روایت کند. «صدای ایران» صدای ملّت ایران خواهد بود و راوی ایستادگی و مقاومت آن‌ها.
دویست و هفدهمین شماره «صدای ایران» به روح مطهر دختر ۸ساله اصفهانی، شهید آنیلا ابوطالبیان، که در آغوش مادربزرگش مورد اصابت گلوله آشوبگران مسلح قرار گرفت و به شهادت رسید، تقدیم شده است.

این روزنامه اینترنتی هر شب حوالی ساعت ۲۲ در رسانه‌ی KHAMENEI.IR منتشر خواهد شد.

دریافت روزنامه اینترنتی «صدای ایران»؛ شماره دویست و هفده

طراحی این عملیات به ماه‌ها قبل بازمی‌گردد. بررسی‌های یک نهاد اطلاعاتی نشان می‌دهد وقتی دشمن در جنگ ۱۲ روزه ناکام ماند و از شرارت و جنایت خود در حمله نظامی به ایران طرفی نبست، «اتاق فرماندهی دشمن» برای انجام اقدامات تروریستی در ایران از ۱۰ سرویس اطلاعاتی متخاصم و رقیب -و بلافاصله پس از جنگ ۱۲ روزه- تشکیل شد.

بررسی اسناد و اطلاعات به‌دست آمده از این اتاق فرماندهی نشان می‌دهد «آشوب داخلی، مداخله نظامی و تحرک گروهکی» اضلاع عملیات آن‌ها برای خلق لحظه تهدید موجودیتی علیه ایران بزرگ به شمار می‌رفته است. 

نیروهای حافظ امنیت به قیمت جان خود در برابر این طراحی شوم و پیچیده ایستادگی کردند؛ چرا که وضعیت غبارآلود و مبهم بود. 

عمده معترضان هنوز نمی‌دانستند که دشمن چه خوابی برای خیابان دیده است و نقاب‌دارانی که در کنار آنان هستند، مأموریتی خطرناک دارند؛ یعنی «کشته‌سازی»! برای این مزدوران و تروریست‌ها فرق چندانی نداشت که خون چه کسی را بر زمین بریزند؛ از نیروهای انتظامی و امنیتی و بسیجیان گرفته تا مردم عادی و حتی همان معترضان. باید خشونت به حد اعلی می‌رسید، چرا که پروژه نیاز به خون داشت.

رسانه‌های دشمن در یک عملیات هماهنگ و فراگیر، از روزها قبل بستر را فراهم کرده بودند. از سویی آموزش آشوب و تخریب می‌دادند و از سوی دیگر تهییج می‌کردند و براندازی را به مثابه رویایی آسان و در دسترس به غافلان و خوش‌خیالان می‌فروختند.

اکثریت‌نمایی، ضلع دیگر مأموریت آنان بود. باید چنین وانمود می‌شد که قاطبه مردم با این جریان و حباب ساختگی همراه هستند و هرکس همراه نیست، در اقلیت محض است و باید از همراه نبودنش شرمسار باشد و فردا پاسخگو!

غلبه بر این طراحی پیچیده آسان نبود و پیروزی در این معرکه آسان به دست نیامد. بهای آن جان صدها نفر بود که بسیاری از آنان حتی با دست خالی به میدان رفته بودند، چرا که طرف مقابل خون می‌خواست و مدافعان امنیت می‌دانستند هر قطره خون، آسیاب دشمن را می‌چرخاند و لبخند بر لب طراحان واقعی ماجرا می‌نشاند. 

شهادت مظلومانه این فرزندان ایران که در بسیاری از موارد با سبعیت داعشی‌وار تروریست‌ها همراه بود، ناشی از همین وضعیت بود.

پیروزی در این میدان به بهای ایثار و شهادت چنین مردانی رقم خورد. خون پاک این عزیزان و مردمانی که قربانی این جنگ تروریستی شدند، آن سیل میلیونی جمعیت را در ۲۲ دی در تهران و صدها شهر دیگر کشور به راه انداخت تا واقعیت صدای مردم ایران را به گوش همه برسانند؛ اینکه اگر چه این ملت زخم‌خورده و داغدار است، اما هوشیار و استوار ایستاده است.