ظرفیّت‌های دو کشور ایران و ترکیه برای گسترش روابط بسیار وسیع است. سازمان اکو یک نمونه برای گسترش همکاری‌های اقتصادی است، امّا ایران و ترکیه به عنوان دو کشور اثرگذار و مهمّ منطقه قابلیّت گسترش روابط در زمینه‌های سیاسی، امنیّتی و خدماتی را نیز دارند.

 اتّصال خطّ‌آهن ترکیه از طریق ایران به پاکستان و جنوب غرب آسیا نمونه‌ای از ظرفیّت‌های گسترش روابط دو کشور است که می‌تواند در بخش‌های دیگر تعمیم یابد. البتّه این گسترش روابط دشمنانی دارد که صهیونیست‌ها و آمریکایی‌ها هستند، ولی ایران و ترکیه باید در جهت مقابل خواسته‌ی آن‌ها و بر اساس منافع مشترک خود حرکت کنند.

 اراده‌ی گسترش همکاری‌ها در دو طرف وجود دارد، زیرا دولت ایران دولت فعّالیّت و کار و تلاش است و این روحیّه در دولت ترکیه هم دیده می‌شود.

 امروز مسئله‌ی فلسطین اولویّت اوّل دنیای اسلام است. ترکیه در مسائل غزّه نقش خوبی ایفا کرد و اقدام آقای اردوغان(۱) در اجلاس داووس کار بسیار خوبی بود.