آزاد مخواه جان خودخواه مرا
آگاه بخواه ناخودآگاه مرا
یادت رطب باغ بهشت است ای دوست
خالی مگذار دست کوتاه مرا
*
در اوجی و از حال دلم بی خبری
دنبال چه ای که این چنین در به دری
من کوهم و تا ابد همین جا هستم
تو ابری و از کنار من می‌گذری
*
آشفته از این همه صدا خواهی رفت
یک روز پی پرنده ها خواهی رفت
ای شهر برای لحظه‌ای آسودن
آخر به کدام روستا خواهی رفت
*

برای شهید عادل رضایی
شهید گلزار کرمان
 
با آن‌که صدات رنگی از ماتم داشت
از کرب‌و بلا گفتن تو مرهم داشت
ای حنجره‌‌ات حجنره داغ حسین
نام تو «شهید» در کنارش کم داشت
 

رهبر انقلاب: