انگیزه عاشورا

... در زیارتی از زیارتهای امام حسین‌ علیه‌السّلام که در روز اربعین خوانده می‌شود، جمله‌یی بسیار پرمعنا وجود دارد و آن، این است: «و بذل مُهجته فیک لیستنقذ عبادک من الجهاله». فلسفه‌ی فداکاری حسین‌بن‌علی علیه‌السّلام در این جمله گنجانده شده است. زیرا به خدای متعال عرض می‌کند که این بنده‌ی تو ـ این حسین تو ـ خون خود را نثار کرد، تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «و حیره الضلاله»؛ مردم را از سرگردانی و حیرتی که در گمراهی است، نجات بدهد.

كسى مثل حسين‏بن‏على عليه‏السّلام كه خودش تجسّم ارزشهاست، قيام مى‏كند، براى اين‏كه جلوِ اين انحطاط را بگيرد؛ چون اين انحطاط مى‏رفت تا به آن‏جا برسد كه هيچ چيز باقى نماند؛ كه اگر يك وقت مردمى هم خواستند خوب زندگى كنند و مسلمان زندگى كنند، چيزى در دستشان نباشد. امام حسين مى‏ايستد، قيام مى‏كند، حركت مى‏كند و يك‏تنه در مقابل اين سرعت سراشيب سقوط قرار مى‏گيرد. البته در اين زمينه، جان خودش را، جان عزيزانش را، جان على اصغرش را، جان على اكبرش را و جان عباسش را فدا مى‏كند؛ اما نتيجه مى‏گيرد. ...

امام حسين عليه‏السّلام مى‏دانست كه اگر اين حركت را نكند، اين امضاى او، اين سكوت او، اين سكون او، چه بر سر اسلام خواهد آورد. وقتى قدرتى همه امكانات جوامع و يا يك جامعه را در اختيار دارد و راه طغيان پيش مى‏گيرد و جلو مى‏رود، اگر مردان و داعيه‏داران حق در مقابل او اظهار وجود نكنند و حركت او را تخطئه نكنند، با اين عمل، كار او را امضا كرده‏اند؛ يعنى ظلم به امضاى اهل حق مى‏رسد، بدون اين‏كه خودشان خواسته باشند. اين گناهى بود كه آن روز بزرگان و آقازادگان بنى‏هاشم و فرزندان سردمداران بزرگ صدر اسلام مرتكب شدند. امام حسين عليه‏السّلام اين را برنمى‏تافت؛ لذا قيام كرد.