شهادت عبداللّهبنالحسن(ع):
در
این هنگام عبداللّهبنالحسنبنعلی(ع) که کودکی نابالغ بود، از خیمۀ
زنها بیرون آمد و نزدیک حسین(ع) ایستاد. زینب(س) خود را به او رسانید
تا او را نگه دارد، ولی
شدیداً امتناع کرد
و گفت: «به خدا قسم از عمویم هرگز دور نمیشوم.» در آن وقت بحربنکعب
(یا أبجربنکعب) و به قولی حرملهبنکاهل (لعنهاللّه علیهما) شمشیر
خود را بر حسین(ع) فرود آورد. آن
کودک گفت: «وای بر تو ای حرامزاده، آیا میخواهی عموی مرا بکشی؟»
ولی آن ناپاک شمشیر را بر حسین(ع) فرود آورد. کودک دست خود را سپر شمشیر قرارداد و دستش به پوست آویخت و فریاد زد: «یا عمّاه!» حسین(ع) او را در بغل گرفت و به سینه چسبانید و فرمود:
«برادرزاده! بر این مصیبتی که بر تو وارد آمده است صبر کن و از خداوند طلب خیر نما! زیرا خداوند تو را به پدران صالحت ملحق میکند.» ناگاه حرملهبنکاهل تیری بر او زد و او را در دامان عمویش، حسین(ع) به قتل رسانید.
لهوف - سید ابن طاووس