آغاز دعوت‏

پذيرش دعوت از سوى حضرت خديجه‏
خديجه‏ى كبرى‏ (عليهاالصّلاةوالسّلام) در آغاز اسلام ايمان آورد؛ بزرگترين حركت را به عنوان يك بانوى كامله و عاقله و بزرگوار انجام داد؛ اول مؤمن به اسلام، او بود؛ بعد هم همه‏ى ثروت خود را در راه دعوت اسلام و ترويج اسلام خرج كرد. تأثير اين كار را كسانى مى‏دانند كه در مبارزات و دوران اختناق، نقش كمكهاى مالى به مبارزان را تجربه كردند. اگر كمكهاى خديجه (عليهاالسّلام) نبود، شايد در حركت و پيشرفت اسلام اختلال و وقفه‏ى عمده‏اى به وجود مى‏آمد. بعد هم با رسول خدا و همه‏ى مسلمين به شعب ابى‏طالب تبعيد شد و دو سه سال زندگى دشوار و طاقت‏فرسا را در آنجا تحمل كرد و در همان شعب ابى‏طالب هم دعوت حق را لبيك گفت و در حال تبعيد از دنيا رفت.

اسلام آوردن حضرت على‏
از همان وقتى كه از غار حرا و كوه نور، پرچم اسلام به دست پيامبر برافراشته شد و كلمه‏ى «لااله‏الّااللَّه» بر زبان آن بزرگوار جارى شد و حركت نبوت و رسالت آغاز گرديد، اين واقعيت درخشان را على‏بن‏ابى‏طالب تشخيص داد؛ پاى اين تشخيص هم ايستاد و با مشكلات آن هم ساخت.
شما ماجراى سبقت در اسلام آوردن آن حضرت را نگاه كنيد! على هنگامى قبول دعوت كرد كه همه به دعوت پشت كرده بودند و كسى جرأت اسلام آوردن نداشت. اين يك نمونه‏ى شجاعت است.
...آرى، هنگامى كه آن خويشاوند، مشعل اسلام را بر سر دست بلند كرد، بى‏اعتنايى كردند، اهانت كردند، تحقير كردند، مسخره كردند؛ اما على كه نوجوانى بيش نبود، به پا خاست و گفت پسرعمو! من ايمان مى‏آورم. البته وى قبلاً ايمان آورده بود؛ اما در جلسه‏ى خانوادگى، ايمان خود را علنى كرد. اميرالمؤمنين، آن مؤمنى است كه در طول مدت سيزده سال بعثت، جز همان چند روز اول، هرگز ايمانش مخفى نبود. ديگر مسلمانان، چند سال ايمان مخفى داشتند؛ اما همه مى‏دانستند كه على از اول ايمان آورده است.
اين را درست در ذهنتان تصور كنيد: در و همسايه اهانت مى‏كنند، بزرگان جامعه اهانت و سختگيرى مى‏كنند، شاعر مسخره مى‏كند، خطيب مسخره مى‏كند، پولدار مسخره مى‏كند، آدم پست و رذل اهانت مى‏كند؛ ولى انسانى نوجوان در ميان امواج سهمگينِ مخالفت، محكم و استوار مثل كوه مى‏ايستد.

دعوت نزديكان‏
پيغمبر اكرم چنان پيامى را مطرح فرمود و اول هم به سراغ نزديكان خود رفت؛ چون خداوند به او فرموده بود: «وَ أَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ». اما عموهاى متكبر، با سرهاى پرنخوت و پربادِ غرور و بى‏اعتنا به حقايق، كه در مقابل هر حرف حساب، بناى هوچيگرى و تمسخر مى‏گذاشتند، با اين‏كه پيامبر اكرم پاره‏ى تنشان بود و آنها هم عِرق و عصبيت خويشاوندى داشتند - همه‏ى مردمِ آن روزگار چنين تعصبى داشتند و براى يك خويشاوند گاهى ده سال مى‏جنگيدند - چشمهايشان را پوشاندند و از او روى برگرداندند.
...آرى، هنگامى كه آن خويشاوند، مشعل اسلام را بر سر دست بلند كرد، بى‏اعتنايى كردند، اهانت كردند، تحقير كردند، مسخره كردند.