تلاش براى تحقق بعثت‏

در زندگى فردى‏
مسأله‏ى بعثت و پديد آمدن اين حادثه‏ى الهى، مهمترين مسأله‏اى است كه در طول عمر طولانى بشريت، براى او اتفاق افتاده است. در سرنوشت انسان و تاريخ بشر، هيچ حادثه‏اى به قدر اين حادثه مؤثر نبوده و هيچ لطفى از طرف پروردگار عالم، به عظمت اين لطف و فضل براى انسانها، وجود نداشته است. ما افتخار داريم كه با همه‏ى وجود، اين بعثت عظيم را قبول كرديم و به آن ايمان آورديم و اين راه سعادت را شناختيم؛ اين، خود يك نعمت عظيم الهى است و هر انسان مسلمانى وظيفه دارد كه بعثت نبوى را در زندگى شخصى و دنياى خود تحقق ببخشد و با ايمان و عمل و حركت به سمت هدفهايى كه در بعثت نبى اكرم وجود داشته است، خود را به بهشت سعادت الهى و معنوى واصل و نائل كند.

تزكيه‏ى نفس و تخلق به اخلاق نبوى‏
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُواْ عَلَيْهِمْ ءَايَاتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَ الْحِكْمَةَ». اين تزكيه و آموختن كتاب و حكمت، همان تحول درونى انسان است. انسان براى اين‏كه به هدف خلقت خود برسد، بايد به هدف بعثت انبياء درباره‏ى خود نائل شود؛ يعنى متحول گردد، درست شود، خوب شود و از آلودگى‏ها و پستى‏ها و عيبها و هواجسى كه در درون انسان است و دنيا را به فساد مى‏كشاند، نجات پيدا كند. اين، در قلمرو وجود فرد است. بعثت براى اين است. در بيانى هم كه فرمودند: «إنَّما بُعِثْتُ لأُتَمِّمَ مَكارِمَ الأخلاقِ»، باز برگشتش به اين است.

خروج از جهالتِ عوامانه و رسيدن به زندگىِ حكيمانه‏
اين تزكيه و آموختن كتاب و حكمت، همان تحول درونى انسان است. در بيانى هم كه فرمودند: «إنَّما بُعِثْتُ لأُتَمِّمَ مَكارِمَ الأخلاقِ»، باز برگشتش به اين است. «برانگيخته شده‏ام كه مكرمتهاى انسانى را كامل كنم»، يعنى تهذيب انسان، تزكيه‏ى انسان، انسان را به حكمت سوق دادن، او را از بساطت جهالت عاميانه به فهم و زندگى حكيمانه رساندن. اين، در مقوله‏ى فرد و در قلمرو حيات فردى است.

تأسى به حضرت رسول در عمل‏
يك شخصيت عظيم، با ظرفيت، بى‏نهايت و با خلق و رفتار و كردار بى‏نظير، در صدر سلسله‏ى انبياء و اولياء قرار گرفته است و ما مسلمانان موظف شده‏ايم كه به آن بزرگوار اقتداء كنيم؛ كه فرمود: «لَكُمْ فِى رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ». ما بايد به پيامبر اقتدا و تأسى كنيم. نه فقط در چند ركعت نماز خواندن، كه در رفتارمان، در گفتارمان، در معاشرت و در معامله‏مان هم بايد به او اقتداء كنيم. پس بايد او را بشناسيم.