1368/03/19

بیانات در مراسم بیعت عشایر خوزستان و مردم نجف آباد

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم‌

«انّا للَّه و انّا الیه راجعون»(1). در هنگام رحلت رسول اکرم(ص) تمام شهر مدینه یکپارچه ضجه و عزاداری شد و احساسات پُرشور مردم مسلمان به حدی بود که در تاریخ به عنوان یک روز نمونه باقی ماند؛ اما وقتی احساسات و هیجان ملت بزرگ ایران را در هنگام دریافت خبر رحلت امام عزیز و بزرگوارمان مشاهده میکنیم، بار دیگر به این حقیقت ایمان میآوریم که مردم بااخلاص ما و مسلمانان امروز جهان، از لحاظ عمق ایمان و شور و احساسات، حتّی از دوره‌ی رسول گرامی اسلام(ص) و مردم آن زمان جلوترند.

این واقعیت را در جلوه‌های متعدد فداکاری مردم، از اول پیروزی انقلاب تا امروز مشاهده میکنیم. امام عزیزمان نیز این مطلب را تصدیق میکردند و میگفتند: عمق اعتقاد و شور ایمان مردم در سطح عموم، حتّی از دوران صدر اسلام هم بالاتر است. در آن وقت، مردم به چشم خودشان پیامبر(ص) و امیرالمؤمنین(ع) را میدیدند؛ ولی امروز مردم ما، پیامبر(ص) و امیرالمؤمنین(ع) و ائمه‌ی هدی (علیهم‌السّلام) را فقط در تاریخ دیده‌اند؛ در عین حال، ایمان و شور و احساسات و فداکاری و صدق نیت و آمادگی آنها برای مواجهه با حوادث بزرگ، از مردم آن روزگار کمتر نیست و در مواردی حتّی بیشتر است. اگر از برجستگان و بزرگانی که در صدر اسلام بوده‌اند و تا همیشه‌ی تاریخ مثل خورشید خواهند درخشید، بگذریم، در مقایسه با سطح عامه‌ی مردم، ملت ما حقاً و انصافاً از مردم آن زمان جلوترند.

در ایام رحلت امام عزیزمان، یکبار دیگر این معنا نشان داده شد. احساسات پُرشور مردم و ابراز عشق و وفاداری آنها به امام و انقلاب، حقیقتاً نظام اسلامی را در دنیا روسفید کرد و مایه‌ی مباهات امام عزیزمان شد. این بیداری و خیزش نیز از برکات همان بزرگمرد و درس آن معلم چیره‌دست است.

ما ملتی بودیم که در طول سالیان متمادی، استعمار و استکبار با تلاش سیاسی و فرهنگی خود، هویت اسلامی و ملیمان را گرفته بود و هرگاه میخواستیم قیام و تحرکی بکنیم، غالباً با خطر و مشکل مواجه میشدیم و در بلندمدت نمیتوانستیم ایستادگی کنیم. یعنی استکبار و ایادی داخلی آنها و بخصوص حکومتهای ستمگر، آن‌چنان فشاری بر مردم ما وارد آورده بودند که شیره‌ی حیات و جوهر انسانیت را از درون جامعه‌ی ما زدوده بودند و توان ملت بزرگ و بافرهنگ ما را - چه در ماجراهای مشروطیت، و چه در قضایای بعد از آن - گرفته بودند.

ملت ایران در نهضت و انقلاب اسلامی بزرگ ما، که از سال 41 و42 شروع شد و در سال 57 به پیروزی رسید و پس از آن هم که زندگی پُرفراز و نشیب و پُرماجرای خودش را گذراند، جلوه‌ی استثنایی کرد. حقیقتاً امروز ملت ایران در چشم مردم عالم، به عنوان یک ملت قدرتمند و بزرگ و باشخصیت و تصرف‌نشدنی جلوه کرده است. حوادث انقلاب و دوره‌ی جنگ هشت‌ساله و مقاومت در مقابل توطئه‌ها و فشارهای دشمن، این موضوع را تأیید میکند.

نقش دو عامل امام و امت، در انقلاب ما بسیار مهم بوده است. شما مردم تأثیر فوق‌العاده‌یی در شکست توطئه‌های دشمن و روسفیدی انقلاب داشتید، و در حال حاضر که در فقدان آن عزیز تازه سفر کرده میسوزیم، باید راه او را با همان اقتدار و قوّت اراده ادامه دهیم، و عزاداری و ابراز احساسات مردم ما در این چند روز نشان داد که راه آن بزرگوار ادامه مییابد.

هر ملت و انقلابی، دوران سختی دارد که باید از آن عبور کند. بعد از عبور از این مرحله، دوره‌ی پابرجایی و آسایش و خوشیهای حقیقی - که ناشی از استقلال و آزادی و اتکای به خود و خداست - فرا میرسد. ملت ایران در حال گذراندن این دوران است، و تا یأس کامل دشمن میباید در مقابل هرگونه توطئه‌یی، آگاهانه و هوشیارانه، مقاومت و ایستادگی کند. شما نشان دادید که میتوانید دوره‌های دشوار را طی کنید. خدا را شکر میکنیم که توفیق داد تا بیشترین مدت سختی و دشواری جنگ هشت‌ساله‌ی تحمیلی را بگذرانید و آبدیده شوید.

جلوه‌های برکات الهی، در اراده و روشن‌بینی مردم ما پدیدار شده است و امام(رضوان‌اللَّه‌تعالیعلیه) با رضایت از ملت ایران به لقاءاللَّه شتافت. او بدون شک از شما مردم راضی و خشنود است و مطمئنم که در پیشگاه پروردگار عالم، از امت خود و مردمی که به ندای او پاسخ دادند، اظهار رضایت خواهد کرد و برای آنها دعا میکند. حقیقتاً امام، شما مردم را خوب میشناخت و در مقابل مسایلتان فوق‌العاده حساس بود و نسبت به حل آنها اهتمام داشت.

برادران عزیز! ما امروز بیش از همه چیز، به هوشیاری و وحدت کلمه احتیاج داریم. دشمن پیچیده است و در مواجهه با انقلاب و ملت ایران، مرموزانه عمل میکند. غالباً لباس دشمنی نمیپوشد؛ بلکه با چهره‌ی نفاق، دورویی، فریب، تبلیغات، شایعه‌پراکنی، ایجاد دلسردی و زنده کردن انگیزه‌های گوناگون قومی و تاریخی و فرقه‌یی، جلو می‌آید. به همین خاطر، با دشمن باید هوشیارانه برخورد کرد.

اگر مردم هوشیار نباشند، همان بلایی بر سرشان خواهد آمد که بر سر مردم مسلمان در دوره‌ی امام حسن(ع) و بعضی از دوره‌های دیگر آمد. در آن زمان، چون مردم هوشیار و آگاه نبودند، جریان حق شکست خورد. اگر آگاهی و هوشیاری باشد، وحدت کلمه هم هست. مراقب باشید که وحدت کلمه را حفظ کنید؛ موقعیتها را بدرستی درک کنید و بدانید که امروز اساسی‌ترین کار ما، توجه به این امور است.

باید در سایه‌ی وحدت کلمه، دست به دست هم دهیم و کشورمان را بسازیم و آباد کنیم. باید با امکانات فراوانی که این کشور به فضل پروردگار دارد، زمینه‌ی ایجاد زندگی مرفه را برای عامه‌ی مردم، مخصوصاً قشرهای فقیر و محروم فراهم کنیم. باید رهنمودهای امام(ره) را که در همه‌ی زمینه‌ها بیان شده است و هم‌اکنون در اختیار ماست، مورد بهره‌برداری قرار دهیم و یقیناً کمک الهی هم با ما خواهد بود.

بار دیگر از همه‌ی شما عزیزان که زحمت کشیدید و از راههای دور به این‌جا تشریف آوردید، تا دشمنان را بکلی مأیوس کنید و رشد و آگاهی ملت ایران را به اثبات رسانید، صمیمانه تشکر میکنم. سلام من را به بقیه‌ی برادران و خواهران نجف‌آباد و خوزستان و عشایر عزیزمان برسانید. امیدواریم بتوانیم راه و خط و جهتگیری امام(ره) را، با همان قدرت و با اتکال به نیرو و مدد الهی و با تکیه بر حمایتهای مردمی ادامه دهیم و ان‌شاءاللَّه به همان هدفها نایل شویم.

والسّلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته‌


--------------------------------------------------------------------------------


1) بقره: 156

پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله‌العظمی سيدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی) - مؤسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی