پیشرفت علمی ایران / پیشرفت/ تولید علم
طراحی این صفحه تغییر کرده است، برای ارجاع به صفحه‌ی قبلی اینجا کلیک کنید.
پیشرفت علمی ایران

این انقلاب شروعِ یک دوران نو در تاریخ ما بود. در یک دوران طولانی در گذشته، ما ملت ایران دچار استبداد بودیم؛ پادشاهان دیکتاتور و مستبد و خودکامه همه‏ی اختیار این مملکت را در دست داشتند؛ مملکت را مال خود و مردم را رعیّت خود می‏دانستند. در دوران اخیر- یعنی از اواخر دوران قاجار تا همه‏ی دوران پهلوی- بر این پدیده یک درد و مرض دیگر اضافه شد و آن وابستگی بود. پادشاهان قدیم اگر دیکتاتور بودند، وابسته و گوش به فرمان قدرتهای بیگانه نبودند؛ اما از اواخر دوران قاجار و همه‏ی دوران پهلوی، پادشاهان، هم دیکتاتور بودند و هم وابسته! این شد بیماری مضاعف نظام سیاسی حاکم بر ایران در دوران گذشته. این دیکتاتوری و وابستگی آثار و تبعات زیادی در کشور ما و روی ملت ما داشته است. همین دیکتاتوری و وابستگی بود که کشور ما را عقب‏مانده نگهداشت؛ منابع و ثروتهای طبیعی ما را به کام دشمنان داد و مانع رشد و پیشرفت فکری و علمی ملت ما شد و ما که یک روز در دنیا پرچم‏دار علم بودیم، دریوزه‏گر دانش- آن هم نقاط ضعیف و کم اهمیت و پس‏مانده‏های دانش دیگران- شدیم و دست نیاز به سمت دیگران دراز کردیم! آن‏ها هم هر وقت خواستند، چیز کمی کف دست ما گذاشتند؛ هر وقت هم نخواستند- که غالباً هم نخواستند- منع کردند. بنابراین ملت ما به شئامت آن دیکتاتوری و آن وابستگی، ملتی عقب‏افتاده و ضعیف شد. نفت و دیگر منابع ما هم رفت. برای آینده هم نقشه‏هایی به‏مراتب خطرناک‏تر از گذشته کشیده بودند. انسان وقتی به اسناد دوران اخیر حکومت شوم پهلوی نگاه می‏کند، به‏وضوح می‏بیند که این‏ها برای آینده‏ی این کشور و این ملت برنامه‏های بسیار خطرناکی داشتند که در صورت اجرا باز صد سال دیگر ما را عقب می‏انداخت. انقلاب آمد این روند را قطع کرد و دوران نویی در تاریخ ملت ما شروع شد. چهار خصوصیت اصلیِ انقلاب که عبارت است از استقلال، آزادی، خودباوری و پیشرفت، پایه‏های مستحکمی است که علی‏رغم همه‏ی مخالفتها و دشمنیها، انقلاب در این مملکت پایه‏گذاری کرد.
استقلال یعنی اینکه ملت و دولت ایران دیگر مجبور نیستند تحمیل قدرتهای بیگانه را قبول کنند. بیگانگان هرچه خواستند، برطبق میل آن‏ها انجام شود؛ اگر آن‏ها مصالح کشور را قربانی کردند، دولت دم نزند؛ اگر به منابع ملی کشور تعرّض و تجاوز کردند، کسی حرف نزند؛ اگر ملت هم مخالفت کرد، دولت توی سرش بزند! این وضعی بود که در دوران پهلوی، خود ما با پوست و گوشت و جسم و جانِ خود آن را لمس کردیم. انقلاب آمد ملت و کشور و دولت را مستقل کرد. امروز هیچ قدرتی در دنیا نمی‏تواند در مسائل کشور ما اعمال نفوذ و ما را مجبور به کاری کند. مسئولان کشور نگاه می‏کنند و هر کاری را که مصلحت تشخیص دادند، انجام می‏دهند. ملت، تماشاگر و قضاوت‏کننده‏ی کارهای مسئولان است؛ اگر آن‏ها را پسندید، پشت سر مسئولان می‏ایستد؛ اگر نپسندید، آن‏ها را عوض می‏کند؛ اختیار دست ملت است.
آزادی یعنی ملت ما در چارچوب قانونِ خود- و نه قانون تحمیلی دیگران- مسئولان کشور را انتخاب می‏کند. اگر از عملکرد آن‏ها راضی بود، این انتخاب را ادامه می‏دهد؛ اگر راضی نبود، آن‏ها را کنار می‏گذارد و دیگران را انتخاب می‏کند. این مهم‏ترین شاخه‏ی آزادی در کشور ماست. امروز در کشور ما آزادی فکر و آزادی بیان به‏طور کامل وجود دارد؛ حالا رادیوهای بیگانه برخلاف این بگویند؛ خودِ ملت می‏بیند. کسانی هستند که نه نظام را قبول دارند، نه دولت را قبول دارند، نه رهبری را قبول دارند؛ اما صحبت می‏کنند و نظرات خود را می‏گویند؛ کسی هم به کار آن‏ها کاری ندارد. امروز هیچ‏کس به‏خاطر اینکه طبق عقیده‏ی خود حرف زده است، مورد مؤاخذه‏ی دستگاه نیست. البته آن‏ها بازهم ناراضی‏اند و نارضایتی‏شان به‏خاطر این است که مردم به حرف آن‏ها گوش نمی‏دهند. این تقصیر کسی نیست؛ مردم آن‏ها را دوست ندارند و از آن‏ها خاطره‏ی خوشی در ذهنشان نیست. مردم اشباه و نظایر آن‏ها را در گذشته‏ی نزدیکِ از اوّل انقلاب تا الآن دیده‏اند؛ لذا به آن‏ها اطمینان ندارند؛ این تقصیر کسی نیست. بنابراین آزادی وجود دارد.
سوم، خودباوری. این ملت بر اثر انقلاب اسلامی و نظام اسلامی به خودباوری دست یافت- یعنی باور کرد که می‏تواند- این را امام به ما درس داد و فضای عمومی نظام اسلامی این را برای ما به ارمغان آورد. امروز جوان ما، دانشجوی ما، استاد ما، پژوهشگر ما، صنعتگر و سازنده‏ی ما باور دارد که می‏تواند. این خودباوری در علم به ما کمک کرد. ما امروز در میدان علم پیشرفتهای زیادی کرده‏ایم؛ اما هنوز عقبیم. هیچ‏کس خیال نکند که چون در میدان علم پیشرفت‏ کرده‏ایم، به مقصد رسیده‏ایم و دیگر بس است؛ نه، ما را خیلی عقب نگه داشته‏اند؛ ولی ما پیشرفت‏ کرده‏ایم و در این بیست و پنج سال خیلی جلو آمده‏ایم. طبق آمار، در دوران انقلاب، نسبت پیشرفت‏ علمی‏ ما از همه‏ی دنیا بالاتر و بیشتر بوده است! چند روز قبل که جوانان نخبه پیش من آمده بودند، این نکته را به آن‏ها هم گفتم. خودباوری در علم‏، سیاست و در دفاع از کشور به ما کمک کرد. در دوران جنگ هشت‏ساله اگر خودباوری نداشتیم، پدرِ این ملت درآمده بود و این کشور پامال شده بود. همین بود که جوان بیست‏وپنج‏ساله به خودش باور و اعتقاد و اتّکاء داشت. یک لشکر را به یک جوان بیست‏وپنج‏ساله می‏سپردند؛ می‏رفت می‏ساخت، می‏پرداخت، آماده می‏کرد، حرکت می‏کرد، اقدام می‏کرد و کارهای بزرگ انجام می‏داد. امروز این خودباوری وجود دارد. دانشگاههای ما امروز کار علمی‏ می‏کنند؛ جوانان ما پیشرفتهای‏ علمی‏ می‏کنند؛ در بخشهایی پیشرفتهای‏ علمی‏ ما دنیا را نگران کرده است؛ این به برکت انقلاب است. نمی‏خواهند ملت و کشور ایران از لحاظ علمی‏ پیشرفت‏ کند؛ این را صریحاً گفته‏اند. یک کشور تا پیشرفت‏ علمی‏ و پیشرفت‏ اقتصادی نداشته باشد، همیشه قدرتمندان به او زور می‏گویند. کشور ژاپن که تحت سلطه و تحت اشغال بود، خود را جمع‏وجور کرد و از لحاظ علمی‏ پیشرفت‏ نمود. غربی‏ها که هیچ مایل نیستند به منطقه‏ی شرق نگاهی بیفکنند و به غیر نژاد اروپایی توجّهی بکنند، به‏خاطر پیشرفت‏ علمی‏ مجبورند آن را جدّی بگیرند. در بعضی از مراکز سیاسی یا سیاسی- علمیِ‏ امریکا گفته‏اند ما نمی‏خواهیم یک ژاپن اسلامی به وجود آید! ژاپن اسلامی یعنی شما. گفته‏اند نمی‏خواهیم بگذاریم ملت ایران از خود پیشرفت‏ علمی نشان دهد. این‏ها حرکت ملت ایران را می‏بینند؛ این خودباوری را می‏بینند؛ این هم از برکات انقلاب و نظام اسلامی بود.1382/11/24

لینک ثابت
پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله‌العظمی سيدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی) - مؤسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی