newspart/index2
دفاع از فلسطین / فلسطین / حمایت از فلسطین
طراحی این صفحه تغییر کرده است، برای ارجاع به صفحه‌ی قبلی اینجا کلیک کنید.
افزایش مظلومیت فلسطینیها نسبت به گذشته

مردم فلسطین و نهضت فلسطین امروز از همیشه مظلوم‌تر است. یک روزی بود که مبارزان فلسطین مثل سوگولی‌های و نورچشمی‌های دنیای عرب و دنیای اسلام به شمار می‌رفتند. همه از آنها بانیکی یاد می‌کردند. خبرهاشان را کشورهای عربی در رادیوها پخش می‌کردند. برای آنها اعانه جمع می‌کردند. دولت‌ها به آنها کمک مالی می‌کردند. بالاتر از کمک مالی، کمک سیاسی به آنها می‌کردند. سلاح به آنها می‌دادند. از آنها به انواع و اقسام حمایت می‌کردند. کی بودند آنها؟ عده‌ای جوان‌های فلسطینی یا غیر فلسطینی که در دسته‌های مقاومت متمرکز شده بودند، اما نه در داخل سرزمین فلسطین؛ در خارج. در أمّان، در شهرهای دیگر اردن، در سوریه، در لبنان، بعضی از آنها در زیر چادرها، همچنانی که امروز هم در اردوگاه‌ها زندگی می‌کنند، بالأخره یک زندگی‌ای داشتند. حتی در شهر أمّان در اردن، فلسطینی‌ها با کمال اقتدار اسلحه‌ها را می‌بستند و می‌انداختند روی شانه‌شان، توی خیابان‌های اردن راه می‌رفتند، که بعد با آن سرکوب شدید شاه‌حسین، که تعداد زیادی از این‌ها کشته شدند یا مجروح شدند، دیگر آن وضعیت تمام شد.
در همان روزهایی که، فلسطینی‌ها و جوان‌های مبارز -چه فلسطینی‌شان چه غیر فلسیطینی‌شان- آن‌جور آزادانه توی خیابان‌ها حرکت می‌کردند، توی کشورهای اسلامی راه ‌می‌رفتند، کشورهای خلیج فارس می‌آمدند و جاهای دیگر و جاهای دیگر و آن همه پول و آن همه امکانات سیاسی و آن حمایت همه‌جانبه در دنیای عرب و دنیای اسلام، در آن روز هم حتی به‌درستی که نگاه می‌کردیم، فلسطین مظلوم بود. قضیه‌ی فلسطین مظلوم بود.
آن روز دولت‌ها برای افتخار خودشان هم که بود، نام فلسطین را می‌آوردند. دولت‌ها برای وجهه پیدا کردن میان مردمشان، از فلسطین دم می‌زدند. دولت‌ها برای این‌که در مذاکراتشان در پشت میز با دولت‌های اروپایی برگ برنده‌ای داشته باشند، اسم فلسطین را می‌آوردند. اسم فلسطین یک اسم رائج و آن کسانی که آن روز رهبران مبارزه را تشکیل می‌دادند، مردمان بسیار مرفه و متنعم و محترم و آزاد، همه جا برو، همه کار بکن، در آن روز هم حتی فلسطین مظلوم بود، چرا؟ چون اولاً کمکی که اعراب و بقیه‌ی مسلمان‌ها به فلسطینی‌ها می‌کردند، در مقابل سیل کمک‌های تسلیحاتی و مالی امریکا و انگلیس و فرانسه و بعضی دیگر از کشورها به دولت غاصب صهیونیستی چیز ناچیزی بود. یعنی آنها آن‌قدر کمک می‌کردند، اصلاً صهیونیست‌ها جزئی از وجود و وصله‌ی تن امریکا و انگلیس و بقیه‌ی دولت‌های استعمارگر به حساب می‌آمدند. کمک‌هایی که به فلسطینی‌ها می‌شد، چیزی نبود در جمع آن کمک‌ها. همان‌روز هم واقعاً جا داشت انسان غصه بخورد به حال فلسطینی‌ها، اگرچه آن روز مبارزه‌ی فلسطینی‌ها یک مبارزه‌ی دشوار نبود؛ یک مبارزه‌ی هیجان‌انگیز شیرینی بود. یک مشت جوان پرشور بلند می‌شدند چند تا نارنجک برمی‌داشتند، سلاح برمی‌داشتند، از مرزها مخفیانه می‌رفتند داخل، یک‌جا یک بمبی منفجر می‌کردند مثلاً، چهار تا گلوله‌ای می‌زدند و می‌آمدند بیرون. دنیا را خوشحالی می‌گرفت که یک عملیاتی انجام شد.
در آن عملیات کرامه که رفتند فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها را در یک نقطه‌ای شکست دادند، یک مبارزه‌ی محدودی، یک رویارویی مسلحانه‌ی نظامی محدودی انجام گرفت، اگر بدانید شما در دنیا این جنگ کرامه را، چقدر بزرگ کردند. آن روزها ما در ایران دچار اختناق بودیم. کسی جرأت نمی‌کرد اسم فلسطین را بیاورد. گوشه و کنار بعضی‌ها اسم فلسطین را می‌آوردند. از مبارزین فلسطین به نحوی حمایت می‌کردند یا پولی یک گوشه‌ای برایشان جمع می‌شد. دستگاه جبار پهلوی به خاطر خویشاوندی سیاسی خودش با صهیونیست‌ها اجازه نمی‌داد و ناراحت می‌شدند. حتی در آن وقتی که خبرهای فلسطین در ایران منتشر نمی‌شد، حوادث گفته نمی‌شد، آن روز توی آن خفقان، در بین مردم، خواص، جوان‌ها، مبارزین، ماجرای فتوحات فلسطینی‌ها و پیشرفت‌های این‌ها، آن‌چنان شیرین تلقی می‌شد، دهن به دهن نقل می‌شد. همه جای دنیا این‌جوری بود و حتی در آن روزها هم که آن‌جور مبارزات جلوه داشت و براقیّت داشت، انسان درست که نگاه می‌کرد، می‌دید بیچاره‌ها فلسطینی‌ها مظلومند در حالی که مبارزه‌ی آنها، آن چنان مبارزه‌ی دشوار و محنت‌باری هم نبود. به همین دلائلی که عرض کردم.
اما امروز چطور؟ امروز غربت و مظلومیت فلسطینی‌ها صد برابر، صدها برابر بیشتر از آن روز است. امروز متأسفانه قبح مذاکره‌ی با اسرائیل از بین رفته. یک روزی انورالسادات وقتی که با اسرائیلی‌ها مذاکره کرد، تمام دولت‌های عرب با تقریباً اتفاق، مگر با یکی دو تا استثناء قطع رابطه کردند با مصر، مصر را از جامعه‌ی عرب بیرون کردند. امروز مصر یک چیزی هم طلبکار است. به جامعه‌ی عرب برگشته. همان آقایانی که آن روز او را بایکوت کردند، امروز همان دولت را و همان حکومت را و جانشین انورسادات را که همان راه را دارد طی می‌کند، خیلی هم باعزت می‌پذیرند. این رژیم عراق که ادعای انقلابی‌گری می‌کرد و خودش را جزو جبهه‌ی پایداری می‌دانست، این جون‌جونی‌ترین رفیق مصر انورسادات و مبارک حالا همین رژیم عراق است. دیگران هم مثل این از رژیم سعودی و رژیم‌های خلیج فارس و دیگران و دیگران و دیگران.1368/02/08

لینک ثابت
پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله‌العظمی سيدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی) - مؤسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی