1378/12/02

    اخلاق خوش لازمه اهداف بزرگ

    اخلاق و زبان خوش و روى گشاده و دل نرم، خيلى معجزه مى‌كند. «فاذ الّذى بينك و بينه عداوة كأنه ولى حميم»؛ اين، آيه‌ى قرآن است. انسان حتّى با مخالفان و دشمنان هم بايد اين‌طورى رفتار كند. البته براى امثال بنده مشكل است؛ منتها انسان بايد به‌خاطر وظيفه، كار مشكل را انجام دهد.

    سال 41 در دو شهر مختلف، دو نفر از آقايان از امام گله كرده بودند. اوايلى بود كه نام و شهرت امام اوج گرفته بود. من با يكى از دوستان _كه الان هم هست_ مشتركاً رفتيم تا خدمت امام برسيم. آقاى آسيد محمّد ورامينى گفت حاج آقا خسته‌اند. من گفتم چند دقيقه‌يى مزاحم نمى‌شويم. آمد گفت پس بيست دقيقه. خدمت ايشان رفتيم و صحبت گرم شد. حدود پنجاه دقيقه امام صحبت كردند. گله‌ى آن آقايان را به ايشان عرض كردم. مى‌دانيد كه امام خيلى كم حرف و نجوش بود _بخصوص آن اوايل_ اصلاً آدمى نبود كه گرم بگيرد و احوال اين و آن را بپرسد. ايشان دهه‌ى فاطميه سه روز روضه داشتند و در اتاقشان مى‌نشستند و اخم‌هاشان هم تو هم بود. هر كس مى‌آمد _كه غالباً طلبه‌ها بودند_ مساكم اللَّه بالخير مى‌گفتند و تمام مى‌شد؛ مگر اين‌كه كسى مسأله‌يى مى‌پرسيد؛ آن وقت يواش يواش بحث گرم مى‌شد. بنابراين همه مى‌دانستند كه ايشان اهل گرم گرفتن با اين و آن نيستند. ايشان گفتند من با اين خصوصياتى كه دارم، الان به خاطر خدا با افراد گرم مى‌گيرم؛ حتّى براى بعضى‌ها عناوين پشت پاكت را گرم‌تر از آنچه حقشان است، مى‌نويسم. چرا؟ چون ايشان كار بزرگى در پيش داشت.

    هر وقت انسان هدف و كار بزرگى در پيش دارد، بايد با مردم و مخاطبان همين اخلاق را رعايت كند؛ و امام اين كار را مى‌كردند.
    در دیدار گروهی از مردم 1378/12/02

    برچسب‌ها: میراث امام خمینی؛ درس‌های امام خمینی؛
    پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله‌العظمی سيدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی) - مؤسسه پژوهشی فرهنگی انقلاب اسلامی